باران را صداکردم شبی که نبودی صدایش کردم باران بی قرار برای دیدنم آمد وصبورانه به پنجره ی اتاقم می کوفت نگران بود مباداصدای قطره قطره کوبیدنش دل زخمیم رابارانی کند. پنجره رابرایش گشودم قطره قطره درمیان تارهای تنم تندیس زیبایی می نواخت تندیسی برای تو.برای توکه در معصومانه ترین نگاهایت آرزوی باران می کردی. تویی که باران رااز پیراهن من می بویی.آری این است دلداده باران بودن معشوق بارانی من... - کاش می شد باتوبودن رانوشت تاکه زیبا راکشم برهرچه زشت کاش می شد روی آن رنگین کمان می نوشتم تاابدبامن بمان...
