بارون وقتی میاد تو میذاری که بری ناغافل میایی دلتو ازم بگیری بارون در آخرین نگاه ما پیداست نگاهی که جدایی و اشک و وداعست بارون وقتیست که دلت طاقت نیاره با چشم خیس بیادو حاجتشو بیاره تو ببین دلت با پاهات همراه نیست
من صیدم و تور از او من شعرم و شور از او شد زندانی من غصه غم باد به دور از او می ایسته جلو آیینه اونجا منو می بینه دل می تپه و میگه این عشق چه شیرینه دنیاش میشه وارونه اشکاش سیله بارونه غم داره فراوونه فکر کرده که آسونه
حریره موی آفتاب می خوره صبح به دریا مثله یه خواب رنگی می کشه عکسه رویا وقتی که دل می تپه توی قفس تو سینه من عاشقم به دریا جرم دلم همینه دلا همه مجرمن خدای عشق و کینه به دورش نرده بستن حبس شه درونه سینه
عکسی که چشام ازت گرفت صدها بار تو دلم چاپ شد پس از تقسیم بین سلول ها رفت توی مغزم قاب شد حالا هر وقت دردی میاد سراغشون اسم تو رو داد می کشند در واقع دردشون تویی اونا تو رو فریاد می کشند تو سرطان کُشنده ای که تو وجودم رشد می کنی
ای خدا فرصتی بده حالا چه وقته مردنه زندگیم چه زود گذشت آرزوم لحظه ای موندنه این دریا، موّاج شده می زنه میشکنه قایقم منو سوی مرگ می بره چه بد اقباله طالعم
از من به تو این عشق ابراز نشد ناگفته نماند پی دیدار نشد ترسید که گوید به رهی برنخورد دل ماند و این عشق انجام نشد
مادر ضعیف شده تاب و توانی نداره از فرط بیماری،در بدن طاقت و نایی نداره از درد به خود می پیچه ناله و فریاد می کنه او به کودکش بارها با مهر نگاه می کنه دفتر خاطرات دلو باز کرده و می خونه او به خاطر کودک خویش تحمل کرده و می مونه
نمیدونم عاشقم هستی یا نیستی؟ که میایی سر راهم می ایستی تو دلیلی برای مستی من با تو هستم ای هستی من تو که رفتی و باهام غریبی چون گلی زیبا و دلفریبی منو کشتی با تیر مژگانت کرده ای جونمو به قربانت
خوشا آن بنده با عهد و پیوند عشق خدائی که دارد بازگشتی با خداوند به کام خویش اگر چندی رود راه عشق خدائی چو باز آید نیاز آرد به درگاه خدائی
اون دلش رو محفل عام کرده بود با نگاهاش این دلو رام کرده بود اون می خواست من به حرفاش گوش کنم من می خوام شعلشو خاموش کنم می خوام تا چند روزی احساس آرامش کنم تا ببندم این دلو رامش کنم گاه می خوام عشقشو جراحی کنم
