ای نام تو بهترین سرآغازبی‌نام تو نامه کی کنم بازای یاد تو مونس روانمجز نام تو نیست بر زبانمای کار گشای هر چه هستندنام تو کلید هر چه بستندای هیچ خطی نگشته ز اولبی‌حجت نام تو مسجلای هست کن اساس هستیکوته ز درت دراز دستیای خطبه تو تبارک اللهفیض تو همیشه بارک اللهای هفت عروس نه عماریبر درگه تو به پرده داریای هست نه بر طریق چونیدانای برونی و درونیای هرچه رمیده وارمیدهدر کن فیکون تو آفریدهای واهب عقل و باعث جانبا حکم تو هست و نیست یکسانای محرم عالم تحیرعالم ز تو هم تهی و هم پرای تو به صفات خویش موصوفای نهی تو منکر امر معروفای امر تو را نفاذ مطلقوز امر تو کائنات مشتقای مقصد همت بلندانمقصود دل نیازمندانای سرمه کش بلند بیناندر باز کن درون نشینانای بر ورق تو درس ایامز آغاز رسیده تا به انجامصاحب توئی آن دگر غلامندسلطان توئی آن دگر کدامندراه تو به نور لایزالیاز شرک و شریک هر دو خالیدر صنع تو کامد از عدد بیشعاجز شده عقل علت اندیشترتیب جهان چنانکه بایستکردی به مثابتی که شایستبر ابلق صبح و ادهم شامحکم تو زد این طویله بامگر هفت گره به چرخ دادیهفتاد گره بدو گشادیخاکستری ار ز خاک سودیصد آینه را بدان زدودیبر هر ورقی که حرف راندینقش همه در دو حرف خواندیبی‌کوه کنی ز کاف و نونیکردی تو سپهر بیستونیهر جا که خزینه شگرفستقفلش به کلید این دو حرفستحرفی به غلط رها نکردییک نکته درو خطا نکردیدر عالم عالم آفریدنبه زین نتوان رقم کشیدنهر دم نه به حق دسترنجیبخشی به من خراب گنجیگنج تو به بذل کم نیایدوز گنج کس این کرم نیایداز قسمت بندگی و شاهیدولت تو دهی بهر که خواهیاز آتش ظلم و دود مظلوماحوال همه تراست معلومهم قصه نانموده دانیهم نامه نانوشته خوانیعقل آبله پای و کوی تاریکوآنگاه رهی چو موی باریکتوفیق تو گر نه ره نمایداین عقده به عقل کی گشایدعقل از در تو بصر فروزدگر پای درون نهد بسوزدای عقل مرا کفایت از توجستن ز من و هدایت از تومن بددل و راه بیمناکستچون راهنما توئی چه باکستعاجز شدم از گرانی بارطاقت نه چگونه باشد این کارمی‌کوشم و در تنم توان نیستکازرم تو هست باک از آن نیستگر لطف کنی و گر کنی قهرپیش تو یکی است نوش یا زهرشک نیست در اینکه من اسیرمکز لطف زیم ز قهر میرمیا شربت لطف دار پیشمیا قهر مکن به قهر خویشمگر قهر سزای ماست آخرهم لطف برای ماست آخرتا در نقسم عنایتی هستفتراک تو کی گذارم از دستوآن دم که نفس به آخر آیدهم خطبه نام تو سرایدوآن لحظه که مرگ را بسیجمهم نام تو در حنوط پیچمچون گرد شود وجود پستمهرجا که روم تو را پرستمدر عصمت اینچنین حصاریشیطان رجیم کیست باریچون حرز توام حمایل آمودسرهنگی دیو کی کند سوداحرام گرفته‌ام به کویتلبیک زنان به جستجویتاحرام شکن بسی است زنهارز احرام شکستنم نگهدارمن بیکس و رخنها نهانیهان ای کس بیکسان تو دانیچون نیست به جز تو دستگیرمهست از کرم تو ناگزیرمیک ذره ز کیمیای اخلاصگر بر مس من زنی شوم خاصآنجا که دهی ز لطف یک تابزر گردد خاک و در شود آبمن گر گهرم و گر سفالمپیرایه توست روی مالماز عطر تو لافد آستینمگر عودم و گر درمنه اینمپیش تو نه دین نه طاعت آرمافلاس تهی شفاعت آرمتا غرق نشد سفینه در آبرحمت کن و دستگیر و دریاببردار مرا که اوفتادموز مرکب جهل خود پیادمهم تو به عنایت الهیآنجا قدمم رسان که خواهیاز ظلمت خود رهائیم دهبا نور خود آشنائیم دهتا چند مرا ز بیم و امیدپروانه دهی به ماه و خورشیدتا کی به نیاز هر نوالمبر شاه و شبان کنی حوالماز خوان تو با نعیم‌تر چیستوز حضرت تو کریمتر کیستاز خرمن خویش ده زکاتممنویس به این و آن براتمتا مزرعه چو من خرابیآباد شود به خاک و آبیخاکی ده از آستان خویشموابی که دغل برد ز پیشمروزی که مرا ز من ستانیضایع مکن از من آنچه مانیوآندم که مرا به من دهی بازیک سایه ز لطف بر من اندازآن سایه نه کز چراغ دور استآن سایه که آن چراغ نوراستتا با تو چو سایه نور گردمچون نور ز سایه دور گردمبا هر که نفس برآرم اینجاروزیش فروگذارم اینجادرهای همه ز عهد خالیستالا در تو که لایزالیستهر عهد که هست در حیاتستعهد از پس مرگ بی‌ثباتستچون عهد تو هست جاودانییعنی که به مرگ و زندگانیچندانکه قرار عهد یابماز عهد تو روی برنتابمبی‌یاد توام نفس نیایدبا یاد تو یاد کس نیایداول که نیافریده بودموین تعبیه‌ها ندیده بودمکیمخت اگر از زمیم کردیبا زاز زمیم ادیم کردیبر صورت من ز روی هستیآرایش آفرین تو بستیواکنون که نشانه گاه جودمتا باز عدم شود وجودمهرجا که نشاندیم نشستموآنجا که بریم زیر دستمگردیده رهیت من در این راهگه بر سر تخت و گه بن چاهگر پیر بوم و گر جوانمره مختلف است و من همانماز حال به حال اگر بگردمهم بر رق اولین نوردمبی‌جاحتم آفریدی اولآخر نگذاریم معطلگر مرگ رسد چرا هراسمکان راه بتست می‌شناسماین مرگ نه، باغ و بوستانستکو راه سرای دوستانستتا چند کنم ز مرگ فریادچون مرگ ازوست مرگ من بادگر بنگرم آن چنان که رایستاین مرگ نه مرگ نقل جایستاز خورد گهی به خوابگاهیوز خوابگهی به بزم شاهیخوابی که به بزم تست راهشگردن نکشم ز خوابگاهشچون شوق تو هست خانه خیزمخوش خسبم و شادمانه خیزمگر بنده نظامی از سر درددر نظم دعا دلیریی کرداز بحر تو بینم ابر خیزشگر قطره برون دهد مریزش
