در موجي از عشق روزي خواهد آمد به لطافت شبنم به ظرافت باران گرماي آفتاب بر تن تو، لرزش نسيم پگاه در صدايت و تو چون گلي صحرائي خواهي بود با بازوان ظريف و پر احساس و سر و گردني كه هيچ مجسمه ندارد و نغمه اي كه شانه و گردنت سر مي دهد چهره ي تو در گذار و گذر حالتها چون آسمان بهاري در آمد و شد ابر و آفتاب اما شايد نيائي اي دختر روياها و ما بگذريم آنگونه كه دنيا اميد و خاطره را از نگاهي به نگاه ديگر بسپاريم
