سیاهگوش جانوری است گربهسان با جثهای نیمهبزرگ. زیستگاه سیاهگوش، جنگلهای کوهستانی با تراکم بالای بته و درختچه و علف است. سیاهگوش جزو زیرخانواده گربهسانهای کوچک[1] و از جنس سیاهگوشها[2] بهشمار میآید. این جانور را در قدیم پروانه، پروانک، فَرانَک و شاطر شیر هم میگفتند. علت نامیدهشدن به شاطر شیر را نیز این ذکر میکردند که بهقول قدیمیان "در جلوی شیر میرود و از آمدن شیر خبر میدهد و بخش بزرگتر صید شیر نیز نصیب سیاهگوش میشود. شکل ظاهری سیاهگوشها دمی کوتاه دارند و معمولاً بر روی نوک گوششان کاکُلچهای سیاهرنگ از مو روئیده است که علت نامگذاری آنها هم بهخاطر همین کاکل است. در زیر گردن سیاهگوشها یالی پشمی میروید که نوارههای سیاهرنگی دارد و در کل ظاهری شبیه به پاپیون دارد. سیاهگوشها پنجههای بزرگی دارند که بالشتکی برای راه رفتن بر روی برف زیر پنجهها را پوشانده. صورت ایشان هم پوشیده از موهای بلند است. رنگ بدنشان از قهوهای روشن تا خاکستری متغیر است و گاه خالهای قهوهای تیره روی بدنشان دیده میشود بهویژه بر روی دستها و پاها. نام علمی گونهها در سردهٔ سیاهگوشها چهار گونه وجود دارد: سیاهگوش اورآسیا (Lynx lynx) سیاهگوش کانادایی (Lynx canadensis) سیاهگوش سیبری (Lynx pardinus) گربه دمکوتاه (Lynx rufus) زیستگاه سیاه گوش البته در جنگلهای ارسباران آذربایجان خودمون سیاهگوش اورآسیا زندگی میكنه: تنها نمونه سياه گوش موجود در اسارت به عنوان گونه اي کمياب و در خطر انقراض و فاقد هر گونه آمار و شناسنامه علمي معتبر در ايران و تنها نمونه در دسترس و قابل مطالعه، به مثابه گنجينه يا ذخيره ژنتيکي باارزش در شرايطي غيراستاندارد در پارک ملي پرديسان تهران رها شده و مورد بي مهري مسوولان و کارشناسان حيات وحش قرار گرفته است و در صورتي که بي توجهي نسبت به حفظ و مطالعه اين گونه ادامه يابد، آينده اي نامعلوم و به دنبال آن نابودي در انتظار اين گونه خواهد بود.
