من پذیرفتم که عشق افسانه است

من پذیرفتم که عشق افسانه است
این دل درد آشنا دیوانه است
می روم شاید فراموشت کنم
در فراموشی هم آغوشت کنم
می روم از رفتن من شاد باش
از عذاب دیدنم آزاد باش
گرچه تو تنهاتر از ما میروی
آرزودارم شبی عاشق شوی
آرزو دارم بفهمی درد را
تلخی برخورد های سرد را
میرسد روزی که بی من لحظه هاراسرکنی
میرسد روزی که مرگ عشق را باور کنی
میرسد روزی که تنها در کنار عکس من
خاطرات کهنه را مو به مو از بر کنی

 

پاسخ : من پذیرفتم که عشق افسانه است

همه از عشق دم مي زنند اما عاشقان در سكوت مي ميرند