مبادا یادت برود کسی هر روز تو را به انتظار نشسته است

مبادا یادت برود
کسی هر روز تو را
به انتظار نشسته است
مبادا یادت برود شکستن دل یک انسان
از شکستن بال فرشتگان
ناگوارتر است




کجا رفت آن روزهایی که هر لحظه اش برایم تداعی عشق و ایمان بود
کجا رفت آن رویاهای شیرین ؟
کجاست آن لفظ بی تکلف دوستت دارم
صدایی که هر آن از تو ، دور و دورتر میشود
صدایی که از به زبان آوردن نامت
طنین عاشقی برمیخاست
ترانه هایم چه میشوند ؟
آن شعرهایی که به خاطر تو سروده میشدند
باید آنها را هم به خاک بسپارم
همه چیز مرده است
همه چیز بوی نابودی میدهد




عاشقانه میخواستمت
عاشقانه نامت را میخواندم
عاشقانه زیر لب سرود عشق تو زمزمه میکردم
پرستشت میکردم
دستهایت ، نگاه گرم و مهربانت
آه ... که چه حکایتی از عشق داشتند
از هر باز و بسته شدنشان
و من همچنلن
غرق در رویاهایم ، در دلبستگیهایم
شاد می زیستم
و تو نمیدانستی
چطور با دستهای مهربانت حکم جدایی را امضا خواهی کرد
روزی آوای تلخ جدایی را سر خواهی داد
آه از این همه محنت تلخ
زندگی با تمام غمهایش بر دوشم سنگینی میکند
دیگر طاقتم طاق است