روز میلاد ، همان روز که عاشق شده بود رفت

اين من نيستم ،
بيا و مرا در هم شکن .

بيا بیا و
...

روی قبرم بنویسید کبوتر شد و رفت

زیر باران غزلی خواند ، دلش تر شد و
رفت

چه تفاوت که چه خورده است غم دل یا سم

آنقدر غرق جنون بود که پر پر شد و
رفت

روز میلاد ، همان روز که عاشق شده بود

مرگ با لحظه ی میلاد برابر شد
و رفت

او کسی بود که از غرق شدن می ترسید

عاقبت روی تن ابر شناور شد و
رفت

هر غروب از دل خورشید گذر خواهد کرد

پسری ساده که یک روز کبوتر شد و
رفت


گاهی که دل تنگ دل تنگ می شوم شرمم می آید که

بگویم دوستت دارم

زیرا نمی خواهم
دوست داشتن هنگام نیاز و دل تنگی را


به تو تقدیم کنم
آری
من تو را دوست دارم

اما نه آن سان که آن علف تشنه، باران را

یا زمین
خشک، ابر را
بلکه

آن سان که رود خروشان، دریا را

و مرغک
دیوانه ی پرواز،

آسمان را دوست می دارد

من تو را را دوست دارم

بدون نیاز، بدون آن که ذره ای بخواهم تو را تغییر یابی

تو را دوست دارم

چون لایق دوست داشتنی
چون وسیع ترینی

تو را دوست دارم

دشت آرزوها و خاطره های منی

فاصله‌ها آن قدرها هم مهم نیست.

من از همین فاصله نیز

با عطر دلاویز تو مست می‌شوم،

صدای دل انگیزت را
می‌شنوم،

تو را می‌بویم،

تو را تنفس می‌کنم و

روی زیبای تو
را می‌نگرم.

و تنها این را می دانم و باور دارم که:

فاصله‌ها حریف عشق نیست