خيال ميکردم تمام دنيا را به دست خواهم آورد و تو مال من خواهي شد

دلم را که از دست مي دادم. نه، نه، خودم راکه از دست مي دادم،
خيال ميکردم تمام دنيا را به دست خواهم آورد و تو مال من خواهي
شد. اما چه زود فهميدم که دير شده است و چقدر دير شده بود.
ديگر نه خودم را داشتم ، نه تو را و نه تمام دنيا را .
همه چيز را از دست داده بودم ، همه چيز.
و چقدر دنبال تمام آن چيزهايي گشتم که گم کرده بودم اما ديگر يادم
نمي آمدچه چيزهايي را گم کرده ام . حالا مات و مبهوت و حيران
نمي دانم سر از کجا دراورده ام و نمي دانم چه چيزي جاي مني را
که گم گشته ام گرفته ست .بيا و ويران کن وجودم را .
آجرهاي سنگي بي احساس را بردار و مرا از نو بساز ، زير پايم سيمان
بريز تا از جايم تکان نخورم . جاي چشمهايم آينه اي بگذار تا من کور شوم
و تمام دنیا خودشان را ببينند. و آونگ ساعتي راپيدا کن و در دلم بگذارتا
لحظه هاي باقيمانده عمرم را به لحظه هاي فراموش شده خاطراتم پيوند
دهد. دستها، گوشها ولبانم را ... . فقط از پشت آينه ها جايي بگذار براي
اشک ريختنم تا هيچکس گريه کردنم را نبيند و باز پتک بي اعتناييت را
بردار و بر سرم بکوب ، بيل و کلنگ ات را بر دار و بشکن مرا . نمي دانم !