بازهم این چنین آشفته ام و می دانم که آرامشی در پی نیست ای کاش که حتی برای لحظه ای چند آرامشی قبل از طوفان وجودم را فرا می گرفت بی قرار پرسه می زنم رویاهای شیرینمان را اما این بار بی حضور تو عادت کرده ام به این سفر هر روزه ام این روزها دگر چشمم نمی گرید این روزها دلم می گرید کاش بودی تا چتری می شدی برای دل بارانی ام نمی دانم که دغدغه ذهن تو این روزها چیست اما مدام دلشوره های عجیب دیوانه ام می کند سست و خسته و خموده ام بی اختیار برایت می نویسم چرا که طاقتی دیگر برایم نمانده است می دانم که این بار هم پاسخی برای حرفهای من نیست و آرامم نمی کنی
