ولی دوست داشتن که تا نداره

رفتی و مرا با دلتنگی هایم تنها گذاشتی !
رفتی در فصلی که تنها امیدم خدا بود و ترانه و تو که دستهایت سایه بانی بود
بر بی کسی های من ... تو که گمان می کردم از تبار آسمانی و دلتنگی هایم را در
می یابی ...
تو که گمان می کردم ساده ای و سادگی ام را باور داری ... و افسوس که حتی نمی
خواستی هم قسم باشی ... افسوس رفتی ... ساده ، ساده مثل دلتنگی های من ... و
حتی ساده مثل سادگی هایم ! من ماندم و یک عمر خاطره ... و حتی باور نکردم این
بریدن را ... کاش کمی از آنچه که در باورم بودی ، در باورت خانه داشتم ! کاش
می فهمیدی صداقتی را که در حرفم بود و در نگاهت نبود ... کاش می فهمیدی بی تو
صدا تاب نمی آورد ... رفتی و گریه هایم را ندیدی ... و حتی نفهمیدی من تنها
کسی بودم که ...........قصه به پایان رسید و من هنوز در این خیالم که چرا به
تو دل بستم و چرا تو به این سادگی از من دل بریدی ؟!! ترانه ها یی که گرچه در
نبود تو نوشته شد اما فقط و فقط مال تو بود که سادگی ام را باور نکردی!
گناهت را نمی بخشم ! نمی بخشمت که از من دل بریدی و حتی ندیدی که بی تو چه بر
سر این ترانه ها می آید !
ندیدی اشک هایی را که قطره قطره اش قصه ی من بود و بغضی که از هرچه بود از
شادی نبود !
بغضی که به دست تو شکست و چشمانی که از رفتن تو غرق اشک شد و تو حتی به این
اشکها اعتنا نکردی !
اعتنا نکردی به حرمت ترانه ها یی که تنها سهم من از چشمانت بود !
به حرمت آن شاخه ی گل سرخ که لای دفتر ترانه هایم خشک شد !
به حرمت قدمهایی که با هم در آن کوچه ی همیشگی زدیم !
تو حتی به التماس هایم هم اعتنا
نکردی !
قصه به پایان رسید و من همچنان در خیال چشمان سیاه تو ام که ساده فریبم داد
!
قصه به پایان رسید و من هنوز بی عشق تو از تمام رویا ها دلگیرم!!!!!!


من برای تو می نویسم با تمام عشقی که به تو دارم که هیچ وقت از بین نمی رود
یعنی تا اون روزی که روز مرگمه فقط ...
تو هم هروقت دلت گرفت به من سر بزن و بخوان...
و بدان اینجا تنها برای توست ...

بازم می گم دوستت دارم از بینهایت تا.......
ولی دوست داشتن که تا نداره ......
پس اینجوری می گم که تا نداشته باشه دوستت دارم گلم