هیچ وقت ندیدمت و احساست رو درک نکردم و شاید بیرحمانه پس خواندمت از او خواسته ام بین خودمان قاضی شود ولی نه برای حکم دادن تنها برای اینکه تو نیز به من حق دهی ولی نمی دانم چرا همیشه غم تو را باور می کنم چون تو انگار مال من است و امروز از کنج کلبه تنهایی ام برایت باریدم خدای من نگهدارش باش گوش به زنگ شادکامیش خواهم ماند به او بفهمان همیشه نگرانش خواهم ماند چون او از جنس من است و من شاید نزدیک تر از هرکس به او دلش شاد حتی بدون من! دلم برايت تنگ است. نميداني من از حصار تنهايي خويش براي تو مي نويسم . من از قصه ها و درياهايي مينويسم كه تو فراموششان كرده اي . از عشقی كه بي هيچ آغازي به پايان رسيد. من از غروری می نویسم که قطره قطره چكيد و از گونه های تب دار و رنگ باخته به زیر پای رهگذران بی درد بی صدا شکست من هنوز همان پرنده تك نواز عشقم من هنوز همان قايق شكسته بي بادباني هستم كه ساحل را در روشنايي كم سوي فانوس عشق تو ميبينم و حتي گاهي براي رسيدن به ساحل مي گريم . گوش كن صداي گريه اش را ميشنوي ؟؟؟ صداي قلب پاره پاره ام را ميگويم . آخر تو ميداني با من چه كردي؟ تو قلبم را ربودي تكه تكه كردي , تو من را دزديدي من در زير فشار كفشهاي تو شكفتم و شايد همان تازه گلي بودم كه زير چكمه هاي باغبان له شد . من در جستجوي ابتدايي براي آغاز بودم و تو هميشه ابتدايي ترين واژه براي بيان انتها بودي . من به دنبال دستي بودم براي دوباره روئيدن دوباره كاشتن و تو هميشه همان دستي بودي كه شکوفه مي چيد . تو همان احساسي بودي كه هرگز بارور نشد . و بعد از تو من همان كبوتر غمگینی بودم که نگاه مات و سردم عظمت درد بیکسیم را به تصویر می کشید وشکسته بال وخاموش در دام عشق تو اسیر ابدی ماندم.
