از من رمیده ای و من ساده دل هنوز بی مهری و جفای تو باور نمی کنم

از من رمیده ای و من ساده دل هنوز
بی مهری و جفای تو باور نمی کنم
دل را چنان به مهر تو بستم که بعد از این
دیگر هوای دلبر دیگر نمی کنم
رفتی و با تو رفت مرا شادی و امید
دیگر چگونه عشق تورا آرزو کنم
دیگر چگونه مستی یک بوسه تورا
دراین سکوت تلخ و سیه جستجو کنم


روزی از پس تنهایی دل به نگاهت بستم که نمی باید می بستم
به شانه ای تکیه کردم که به خیالم همه تنهایی ام را پر میکرد
غرورم را به خاطرش شکستم و حرف دلم را در جاده تنهایی فقط برای او گفتم
هر شب چشمان بی فروغم به روی ستاره های آسمان بستم
به امید صبح شدن و دیدن ستاره زندگیم که او بود
برای دیدارش بی تاب و بی قرار بودم اما او هیچ تاب و تبی نداشت
از این بی وفایی آیینه دلم شکست و فروغ زندگی ام بی نور گشت
ای کاش نیومده بودی...


رهایم کردی و رهایت نکردم!
گفتم حرف ِ دل یکی ستّ
هفتصدمین پادشاه راهم اگر به خواب ببینی،
کنار ِ کوچه ی بغض و بیداری
منتظرت خواهم ماند!
چشمهایم را بر پوزخند ِ این آن بستم
و چهره ی تو را دیدم!
گوشهایم را بر زخم زبان این آن بستم
و صدای تو را شنیدم!
دلم روشن بود که یک روز،
از زوایای گریه هایم ظهور می کنی!
حالا هم،
از دیدن ِ این دو سه موی سفید آینه تعجب نمی کنم!
فقط کمی نگران می شوم!
می ترسم روزی در آینه،
تنها دو سه موی سیاه منتظرم باشند
و تو از غربت ِ بغض و بوسه برنگشته باشی!
تنها از همین می ترسم ...