روزی که گفتی می روی لبخندی مات زدم و هیچ نگفتم و هر چه از خوبی رفتنت گفتی سکوت کردم و نگفتم رفتنت جز سختی و پشیمانی برایم هیچ ندارد و نگفتم وقتی رفتی شاید... و.... و نگفتم دلم برایت تنگ می شود نگرانت می شوم و برایت اشک خواهم ریخت وقتی گفتی همه چیز برای رفتن آماده است شکستم اما نگفتم که ای کاش نمی رفتی... و سعی نکردم ماندن را به تو هدیه کنم می دانستم کوله باری از خاطرات را خواهی برد که هر بار یادش یک دریا اشک است نمی دانم این تنهایی، اشک ها و خاطرات، شیرین تر است یا بودنت و نمی دانم پشیمان باشم از سکوتم یانه؟ هیچ نمی دانم تنها می دانم که تو دیگر نیستی و..... و هرگز فریاد نخواهم زد برگرد و ای کاش ای کاش می شد... ای کاش می توانستم اکنون که می نویسم از تمام شب های تنهایی ام تنها ترم از تمام دلتنگی ها دلتنگ ترم هم چون روز روشن بر من هویداست که در مسیر زندگی ات روانه خواهی شد و شاید هیچ گاه من در خاطرت نمانم و من بی شک هر جا که باشم نشانی از تو دارم که با تو بودن را برایم زنده می کند تو می روی ومن با لبخند بدرقه ات می کنم من می مانم و کوله باری ازاحساس تنهایی می مانم باز هم مثل همیشه اما می دانم در تنهایی هم با من هستی
