دلتنگتم ،ولي نمي دانم چرا؟ دلتنگتم ،ولي نمي دانم چگونه؟ دلتنگتم ،ولي نمي دانم تا کي؟ :دلتنگتم،ولي نميدانم... تا هستي دلتنگي را به فراموشي مي سپارم ولي با رفتنت باز هم آهسته صداي پايش را از همان لحظه اول مي شنوم. با که بگويم از دلتنگيم؟ با آينه؟ با باد؟ با کاغذ؟ با چه کسي بهتر از خودت ؟ نمي دانم اگر که بگويم با رفتنت هر ثانيه از غروب برايم ساعتي مي گذرد. اگر بگويم با رفتنت هر ساعت از شب برايم خود شبي مي شود. در باورت مي گنجد يا نه؟ ولي مي گويم شايد که باورم کني. شاید با آمدنت دلتنگيم را فراموش مي کنم.ولي باز ته دلم آن ترس کهنه ،ترس از رفتنت را حس مي کنم. پس اگر دلتنگي من ،تو را نيز دلتنگ مي کند چه بهتر که بماني
