من از یک شکست عاشقانه می آیم ، بگذار همه برای این اعتراف تلخ سرزنشم کنند . شکست نه برای پنهان کردن است نه بهانه پنهان شدن . می گویند از صبح بنویس ، از آفتاب و من چگونه از خورشید بنویسم وقتی تمام وقت ، باران ، پنجره چشمانم را شسته است !!! همه دلشان نقش های مثبت می خواهد و آدم های خوشحال ، اما من گمان میکنم این خیلی خوب است که نمی توانم ادای آدم های خوشبخت را در بیاورم . بی ستاره ام و زرد با طعم معطر پاییز، که حضورش معجزه لحظه های تنهایی من است . قیمت وفا شاید گرانتر از آن بود که بهانه دوست داشتنی زندگیم از عهده داشتنش برآید . سقف اعتماد تعمیری ست ، مدام چکه می کند ، آغوش ترانه ها همچنان از عطر تن او که باید پر باشد خالیست ، نمی توانم باورش کنم نه رفتنش و نه ماندنش را . مهم نیست تمام سرزنش ها را می پذیرم به بهانه تولد حقایق غم انگیزی که درد را به درد می آورد و آتش را می سوزاند . این دل دیوانه همیشه یک پادشاه مغرور حقیقی داشته است ، اگر ترانه ها ثمره تخیل بود به جنون نمی رسید ، اعتراضی نیست کسی که به او نمی رسد به جنون رسیده از او راضی ست . خلاصه غم سنگینی ست اگر سر نخواستن دلی دعوا باشد . اما همیشه حق با برنده ها نیست ، می شود در عین بازنده بودن سربلند بود و او را از کوچه پس کوچه های دنیا گدایی کرد . قرار بود حقیقت را بگویم سخت ست ، بی علاج ست ، دانستنش آدم را کم کم می کشد ، گریه شبانه می آورد آ اما همین است ، خبر کاملا" ناگوار و واقعی ست " اون یکی را جز من داشت " سکوت می کنم تا به خاک سپردن آخرین خاکستری های آرزوی بر باد رفته ام آبرومندانه باشد ، گریه می کنم با شکوه ، مثل اقیانوس ، بلند مثل اورست ، او نمی شنود و نمی داند که ماه ، خوشبختی مشترک همه بی ستاره هاست . یک سوال کوچک می ماند برای پرسیدن از کسی که بی پاسخ ترین سوال فکر آشفته من است : چرا ؟!
