بی تو عشق کی معنا شود

عشق گاهي خواهش برگ است در اندوه تاک عشق گاهي رويش برگ است در تن پوش خاک عشق گاهي ناودان گريه ي اشک بهار عشق گاهي طعنه بر سرو است در بالاي دار عشق گاهي مي رود آهسته تا عمق نگاه همنشين خلوت غمگين ِ آه عشق گاهي شور رستن در گياه عشق گاهي غرقه ي خورشيد در افسون ماه عشق گاهي سوز هجران است در اندوه ني رمز هوشياري ست در مستي مي عشق گاهي آبي نيلوفري ست قلک انديشه ي سبز خيال کودکي ست عشق گاهي شرم خورشيد است در قاب غروب روزه اي با قصد قربت، ذکر بر لب ، پايکوب عشق گاهي هق هق آرام اما بي صدا اشک ريز ذکر محبوب است در پيش خدا عشق گاهي طعم وصلت مي دهد مزه ي شيرين وحدت مي دهد عشق گاهي شوري هجران دوست تلخي هرگز نديدن هاي اوست عشق گاهي مشق هاي کودکي ست حس بودن با خدا در سادگي ست عشق گاهي کيمياي زندگي ست عشق در گل راز ناپژمردگي ست عشق گاهي هجرت از من، ما شدن عشق يعني با تو بودن ما شدن عشق گاهي بوي رفتن مي دهد صوت شبناک تو را سر مي دهد عشق گاهي نغمه اي در گوش شب عادتي شيرين به نجواي دو لب عشق گاهي مي نشيند روي بام گاه با صد ميل مي افتد به دام عشق گاهي سر به روي شانه اي اشک ريز آخر افسانه اي عشق گاهي يک بغل دلواپسي عطر مستي ، سازِ شب بو، اطلسي عشق گاهي هم حکايت مي کند از جدايي ها شکايت مي کند عشق گاهي نو بهاري گاه پاييزي سرخ زرد! گاه لبخندي به لب هاي تو گاهي کوه ِ درد عشق گاهي دست لرزان تو مي گيرد درون دست خويش گاه مکتوب تو را ناخوانده مي داند ز پيش عشق گاهي راز پروانه است پيرامون شمع گاه حس اوج تنهايي ست در انبوه جمع عشق گاهي هم خجالت مي کشد دستمال تر به پيشاني ِ عالم مي کشد عشق گاهي ناقه ي انديشه ها را پي کند هفت منزل را تا رسيدن بي صبوري طي کند عشق گاهي هم نجاتت مي دهد سيب در دستي و صاحبخانه راهت مي دهد عشق گاهي در عصا پنهان شود گاه بر آتش گلستان مي شود عشق گاهي رود را خواهد شکافت فتنه ي نمروديان زو رنگ باخت عشق گاهي خارج از ادراک هاست طعنه ي لولاک بر افلاک هاست عشق گاهي استخواني در گلوست زخم مسماري ست در پهلوي دوست عشق گاهي ذکر محبوب است بر ني هاي تيز گاه در چشمان مشکي اشک ريز عشق گاهي خاطر فرهاد و شيرين مي کند گاه ميل ليلي اش با جام مجنون مي کند عشق گاهي تاري يک آه بر آيينه اي حسرت ناديدن معشوق در آدينه اي عشق گاهي موج دريا مي شود گاه با ساحل هم آوا مي شود عشق گاهي چاه را منزل کند يوسفين دل را مطاع دل کند عشق گاهي هم به خون آغشته شد با شقايق ها نشست و هم نشين لاله شد عشق گاهي در فنا معنا شود واژگان دفتر کشف و تمناها شود عشق يعني سر سجود و دل سجودذکر يا رب يا رب از عمق وجودبا تو اما عشق پيدا مي شود بي تو اما عشق کي معنا شود . . . ؟کیوان شاه بداغی