همیشه آرزو داشتم که زنده بودنم به دست تو باشد . و مردنم هم به دست تو . و چه زود رویاهایم به واقعیت نزدیک شد. اینک که روح ات از کالبد خاکی ام رخت بر بسته است ، از خدا می خواهم باران پاکی اش را بر جسم خسته ام ارزانی دارد، تا گوشه ای از قطرات نمناک دیدگانت را ، بر وجودم احساس کنم . هرگز دوست نداشتم که آنچه میان من و تو بود ، خاطره ای فراموش شدنی شود. عهد بین من و تو نمی بایست خاطره شود . باید رنگی ابدی به آن داد ، تا در نوشته های آیندگان ، قلم ، توانایی نگارش آن را از خویش سلب کند . رنگ دیدار هر روزمان ناب ترین رنگ خدا بود . رنج نامه ی دل من و تو ، شفاف ترین برگ شقایق داغ دیده بود . اما افسوس که شقایق ها به دست باغبان نارفیق ، سر به سینه خاک ساییدند و در وزش توفانی زرد ، عطر ناب خویش را از من به یغما بردند . هر شب شبهای زمستان ، پشت پنجره ی یخ زده ی اتاقم سر به دیوار دردها می گذارم و منتظر می مانم تا از عطر وجودت سیراب شوم .
