وقتی ابرهای سیاه ، آسمون شهرمو ، می پوشونه از کنار پنجره شیون باد می پیچه توی خونه وقتی بارون می شینه ، روی فرش سبزه ها دل من گریه می خواد همه جا رنگ شب ، واسه مرگ لحظه ها دل من گریه می خواد دیگه از سکوت سرد کوچه ها ، دل من خسته شده مثل اون روزها می خوام داد بزنم ، که لبم بسته شده آخه من ممنونم از مرداب پیر براتون قصه ی دل خونده بودم می خواستم یه روز به دریا برسم که حالا زندونی هر نفسم من اسیر قفسم ، توی شهر آشنا ، یه غریب بی کسم هوس خنده ، نمونده رو لبام مثل یک صخره ی سردند آدمها خبر از خوندن یک ترانه نیست خاک مرده پاشیدن رو صحنه ها نه سوالی ، نه جواب ، همه جا رفته بخواب دل من گریه می خواد مستی و عشق و امید، همه شد نقش بر آب دل من گریه می خواد دل من گریه می خواد
