تنهایی را صدا میزنم شاید او تنها واژه ایست که مرا درک میکند خود تنهاست و من تنها... شاید او درد دلم را بفهمد وقتی کسی نیست شانه هایش را برای سر پردردم خالی کند چه بهتر از تنهایی؟ تنهایی کنارم مینشیند سکوتم را میشکنم سر بر شانه هایش میگذارم و غم هایم را با اشک از درونم خارج میکنم چه دوست داشتنیست تنهایی و من جز این واژه هیچ نمیخواهم گله نمیکنم از تنهایی چرا که تنها او به اشکهایم نمیخندد و برایم سکوت را به هدیه می آورد شاید سکوت خانه ی خوشبختی من و تنهاییست... و من با تنهایی در سکوت زندگی را سر میکنم زندگی ای سیراب از اشک و تهی از غم...
