هر که را دیدم هرچه خندیدم نفهمیدم که عالم هم در این غوغا غمی دارد سبکبال از حضور عشق میخندیدم نترسیدم زمانی که عالم غمگین بر من مسکین نگاهی کرد و اشک من همان دم بود که فهمیدم من انسانم چه بااحسان ولی غمگین و این غم هم همان عشق است بود ابری و بارانی بود آرام و طوفانی...
