شبی از پشت یک تنهایی نمناک و بارانی ، تو را با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم ، تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ، پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس ، تو را از بین گلهایی که در تنهاییم روییدند با حسرت جدا کردم . و تو در پاسخ آبی ترین موج تمنای دلم گفتی : دلم حیران و سرگردان چشمانیست رؤیایی و من تنها برای دیدن زیبایی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرت رها کردم . این بود آخرین حرفت و رفتی ...! و من بعد از عبور تلخ و غمگینت ، چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکت و نارنجی خورشید وا کردم . نمی دانم چرا رفتی ...؟ نمی دانم چرا ...؟ شاید خطا کردم و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی ، نمی دانم کجا ...؟ تا کی ...؟ برای چه ...؟ ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید و بعد از رفتنت یک قلب دریایی ترک برداشت ، و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد ، و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد . و بعد از رفتنت ، آسمان چشمهایم خیس باران بود ، و بعد از رفتنت انگار کسی حس کرد ، من بی تو تمام هستیم از دست خواهد رفت ، کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در لحظه خواهم مرد ، و بعد از رفتنت دریاچه بغضی کرد . کسی فهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد مرا با عبور خود نخواهی برد هنوز آشفته چشمان زیبای توأم ، برگرد ... برگرد و ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد . و بعد از این همه طوفان و وهم پرسش و تردید کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت : تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو که در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم و من در حالتی مابین اشک و حسرت و تردید ، کنار انتظاری که بدون پاسخ و سرد است ، در امواج پاییزی ترین ویرانی یک دل ، میان غصه ای از جنس بغض کوچک یک ابر ، نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگی مان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم ...
