دوباره تنها شده ام ، دوباره دلم هوای تو را کرده است ، خودکارم را از ابر پر می کنم و برایت از باران می نویسم . به یاد شبی می افتم که تو را میان شمع ها دیدم . دوباره می خواهم به سوی تو بیایم . تو را کجا می توان دید ؟ در آواز شباویز های عاشق ؟ در چشمان یک آهوی مضطرب ؟ در شاخه های یک مرجان قرمز ؟ در سلام دختر بچه ای که تازه نام تو را یاد گرفته است ؟ دلم می خواهد وقتی باغها بیدارند ، برای تو نامه بنویسم و تو نامه هایم را بخوانی و جواب آنها را به نشانی همه غریبان جهان بفرستی . ای کاش می توانستم تنهاییم را برای تو معنا کنم و از گوشه های افق برایت آواز بخوانم . کاش می توانستم همیشه از تو بنویسم . می ترسم روزی نتوانم بنویسم و دفترهایم خالی بمانند و حرفهای ناگفته ام هرگز به دنیا نیایند . می ترسم نتوانم بنویسم و کسی ادامه سرود قلبم را نشنود . می ترسم نتوانم بنویسم و آخرین نامه ام در سکوتی محض بمیرد و تازه ترین شعرم به تو هدیه نشود . دوباره شب ، دوباره طپش این دل بی قرارم . دوباره سایه حرفهای تو که روی دیوار رو به رو می افتد . دلم می خواهد همه دیوارها پنجره شوند و من تو را در میان چشمهایم بنشانم . دوباره شب ، دوباره تنهایی و دوباره خودکاری که با همه ابرهای عالم پر نمی شود . دوباره شب ، دوباره یاد تو که این دل بی قرار را بیدار نگه داشته است . دوباره شب ، دوباره تنهایی ، دوباره سکوت ، و دوباره من و یک دنیا خاطره ...
