نگاهت شاید از دور دست مرا می نگرد . احساس می کنم زمان لمس تپش ثانیه های حیات که بی شک به زودی به انتها خواهد رسید ٬ متوقف خواهد شد . چشمان منتظر من در انتظار نگاهت تا به کی خواهد ماند ؟ آیا در این خاموشی ٬ صدا آن نگاه مرا فریاد خواهد زد ؟ من همیشه در وسعت دشت زندگیم ٬ در اوج بودن ٬ به مرگ زودرس خویش اندیشیده ام . همیشه فکر می کنم چگونه در سکوت ٬ صدا می روید . احساس می کنم باید فرو ریخت ٬ باید بر شکاف بی محور خویش قالب گشت ٬ باید به مرگ رضایت داد . وقتی آخرین تکه این شعر ٬ آخرین یادبود از روزهای دل بستن به چشمان توست که اینگونه با دستهایت در مسیر بادهای خزان سوزانده می شود ٬ خدایان خیالی ٬ بتهای تهی از احساس و حتی روح تو نیز بر تو غضب خواهند کرد . من تنها تو را دریافتم و فکر می کردم در معبر راه با تو به مقصد خواهم رسید . و این شعر پایان توهمی بود در گذر از خیابان ممتد نیاز . من همیشه برزخ بی حسی سکوت را حس کرده ام . ای حنجره خسته ٬ ای صدای من ٬ حقیقت عشق را ٬ این ناباوری را با سکوت آمیخته کن . من صداقتم را ٬ انسانیتم را در محتوای نگاهی که مرا تا مرز پوسیدن رانده است ذره ذره کرده ام . راه دیگری در پیش است ٬ راهی تا ابدیت ٬ اما روزی در تو حلول خواهم کرد . من به دیدار آیت دیگری خواهم رفت . آیتی که در اولین نگاه به نقش تو در چشمان من رنگ خواهد باخت . من رمز عشق را در عمق نامانوس نگاه تو یافتم . بی تردید می توان باور کرد در فاصله رخوتناک میان زندگی و مرگ حتی درون تابوتی بر شب ٬ روح تو را عاقبت فتح خواهم کرد . من گلهای رازقی را از حریم تنگ گلدان ٬ و ماهیان را از تور ماهیگیران ٬ و هزاران دست عاشق را از رنج ناکامی نجات خواهم داد . من دشت زندگیم را بی صدا تا مرز آخرین خزان طی خواهم کرد . من با نگاهی تهی از فریاد ٬ آرام مردن را بر کالبد بی حوصله خود جاری خواهم ساخت . و با تجربه ای سرد در برزخ بی حوصلگی به دنبال افقی دیگر خواهم رفت ...
