با وزش این باد و ریزش برگهای زرد ٬ آخرین آتش نیمه مشتعل دلها خاموش می گردد . عشق بهاری هم ٬ چون گلی با طراوت پژمرده می شود و باد ملایم پاییزی صفحات آن را چون دل شاداب من پراکنده می کند . غنچه گلهای بهاری چون لبخند شیرین دلبران فصل پاییز ٬ شکفته و پرپر می گردد . عشق من نیز مانند آن بلبل بالهوس سرمست که هر دم بر گلی زیبا می نشیند با شروع خزان از هم می پاشد . افسوس که خزان و اندوه خزان ٬ عشق به ابدیت را از قلبم می زداید و آتش آنرا برای همیشه از دلم محو می کند . به یاد می آورم که در پای غنچه گل سرخی آرمیده بودم ٬ گلی بر دست داشتم و به یاد تو آنرا می بوییدم و در عالم خیال بر سینه ام جای می دادم . اما ... بادی خشن و غضبناک گلبرگها را پرپر کرد و از دستم ربود . این باد هم به مانند تو ٬ دلی از سنگ داشت ٬ زیرا روزی تو هم چنین جفایی در حقم نمودی . آتش عشق خود را نیز با آن گلها به سوی دیگری فرستادی . آری ٬ تو و باد خزان ٬ سوزش مطبوع عشقم را به جایی بردید که در آنجا جز خدای پاک و مقدس و الهه عشق کسی را قدرت پرواز نیست . با کاسته شدن حرارت دل رنج کشیده ام ٬ روح و جانم از این محیط پر شور و غوغا به مکان ساکت و آرامی خواهد رفت . آری ٬ در آن وقت من دیگر ٬ حزن و اندوهی در دل رنج کشیده ام نخواهم داشت !!!
