عزیزا ٬ با یاد و نام او که تو را زندگی جاودان بخشید ٬ آغاز خواهم کرد . در خاطری که تویی ٬ دیگران فراموشند . پروانه ای از اعماق قلب من برخواست و همراه با فرشتگان به آسمان پرید . و هر چه بالا و بالاتر رفت ٬ بزرگ و بزرگتر و عزیز و عزیزتر شد . و از آن پس آسمان پر ستاره ٬ سرشار از عطر پروانه شد . هم اینک سراسر آسمان را سفر کرده است ٬ اما آن پروانه قلب مرا تا ابد ترک نخواهد کرد . مرگ تلخ است و از آن تلختر مرگ عشق است که بی او در هر لحظه هزار بار مردن است . مرگ چهره زیبای او را بوسیده و او را چونان برگ پاییز زرد کرده بود . اما برای من تا آخرین روز خدا سبز و بهاری خواهد ماند . دریغ که در این جانگدازترین لحظه زندگی ٬ نه می توانی با او بروی و نه می توانی با او بمانی . تنها با نگاهی ٬ اشکی ٬ وداعی ٬ افسوسی ٬ آهی و سکوت و سکوت و سکوت او را برای همیشه و با تمام خاطرات سبزش به آغوش سرد خاک می سپاری . چرا که من سیاهم و زمینی ٬ او سپید و آسمانی . و چه زجرآور است کسی را که با او جانی را جدایی ٬ نتوانی برای آخرین بار و با آن همه احساس که تمام سلولهای بدنت او را می طلبند در آغوش بگیری و حرفهای ناگفته ات را برای جسم بی روحش بگویی و تنها یادگاری او همیشه برایت خواهد ماند ٬ آخرین نگاه اوست . اینک بین ما دیوارهای سنگی و فاصله دیدار به درازای یک عمر است و جان تنها بهاییست برای دیدار تازه کردن . نازنینا ! امیدوارم ٬ روزگارت گر که بی من بگذرد خوش باد . ای طلایی رنگ ٬ ای تو را چشمان من دلتنگ .
