گاه حس می کنم که سپیده دمان خواهم مرد . شب است و سکوت و رؤیا ، ناگه صدای درب همه را در هم می شکند . با بهت و حیرت میزبان ناخوانده ترین مهمانی می شوم که مرا به تدریج در بر می گیرد ، همچون برف که تن عریان درخت را می پوشاند ، آه چه لباس سردی . خوب می دانم مرا از این تقدیر مکتوب گریزی نیست و به ناچار باید تن را برای همیشه به آغوش سردش بسپارم . آری می دانم که دیگر هیچ سپیده دمی را نخواهم دید و من در آن تاریکی همانجا که شب هیپگاه به پایان نمی رسد ، تا بتوانم خورشید و فردایی دیگر را لمس کنم ، با همان ظلمت برای همیشه خواهم خوابید . زمانی که مرگ فرا می رسد ، بی شک آخرین لحظات عمر من است . زمانی که مرگ فرا می رسد ، روح مرا مجال هیچ جولان نیست . زمانی که مرگ فرا می رسد ، دیگر هیچ فردایی نیست . زمانی که مرگ فرا می رسد ، خوب می فهمم که بودن را دیری نمی پاید . زمانی که مرگ فرا می رسد ، یعنی عشق ، زندگی ، عزیزان ، همه و همه برای آخرین بار خدانگهدار . آری من می میرم ، تو می میری ، همه و همه ، خورشید ، ماه ، زمین ، ستارگان و حتی کهکشانها با تمام عظمتشان خواهند مرد . تنها چیزی که باقی خواهد ماند ، خداوند عشق است که برای همیشه ابدی خواهد ماند. همین
