انگار هزار سالِ نوری دوری یا با غم و غصه های زوری جوری من عاشق موهای سیاهت بودم در شعر ولی پر از غروری بوری بعد از زدن فرْ مژه و ریمل و خط گفتی که زسیلِ اشکِ شوری کوری تکْ دخترِ لوس! خود نمایی کافیست آخر تو نپوش رخت توری حوری باور گن اگر خودت نباشی خالیست از دامن پاک هر بلوری نوری
