گيرم كه آب رفته به جوي آيد !با آبروي رفته، چه بايد كرد؟

سيماب صبحگاهي
از بلند ترين كوهها
فرو مي ريخت
***
« برخيز و خواب را ...
« برخيز و باز روشني آفتاب را ...
وقتي كه بامدادان
مهر سپهر، جلوه گري را،
آغاز مي كند؛
وقتي كه مهر، پلك گرانبار خواب را،
با ناز و با كرشمه ز هم باز مي كند
آنگه ستاره سحري،
- در سپيده دم -
خاموش مي شود
***
آري
من آن ستاره ام، كه فراموش گشته ام
و بي طلوع گرم تو در زندگانيم
خاموش گشته ام .
​

- من مرغ آتشم -
مي سوزم از شراره اين عشق سركشم .
چون سوخت پيكرم،
چون شعله هاي سركش جانم فرو نشست؛
آنگاه باز از دل خاكستر،
بار دگر تولد من،
آغاز مي شود .

و من دوباره زندگيم را،
آغاز مي كنم .
پر باز مي كنم .
پرواز مي كنم .

پنداشتي، چون كوه، كوه خامش دمسردم ؟
بي درد، سنگ ساكت بي دردم ؟
- ني؛
قله ام،
بلند ترين قله غرور .
اينك درون سينه من التهابهاست .

هرگز گمان مبر،
شد خاطرات تلخ فراموشم
هر چند
نستوه كوه ساكت و سردم
- ليك
آتشفشان مرده خاموشم .


چون دشت،
آب،
نور
چون عطر پونه بودم؛
در ژرفناي شب .
آمد نسيم و رايحه ام را برد
تا ساحل سپيده صبح ستاره سوز .
تا آستان روز .
***
چون راز سر به مهر نهان دارم
آن شور بخش واژه نامت را
من دره عميق غمم، در من
پرواز ده طنين كلامت را
***
من پرواز كرده ام .
از بامهاي دنيا،
تا دامهاي دنيا .


ديدم در آن كوير درختي غريب را
محروم از نوازش يك سنگ رهگذر
تنها نشسته اي،
بي برگ و بار، زير نفسهاي آفتاب
در التهاب،
در انتظار قطره باران
در آرزوي آب .
***
ابري رسيد،
- چهر درخت از شعف شكفت .
دلشاد گشت و گفت :
« اي ابر، بشارت باران !
« آيا دل سياه تو از آه من بسوخت ؟!

غريد تيره ابر،
برقي جهيد و چوب درخت كهن
بسوخت !


افسوس مي خورم
وقتي كه خواهرم
در اين درو غزار پر از كركس،
فكر پرنده اي ست؛
فكر پرنده اي كه ز پرواز مانده است .
***
گفتي سكوت خواهر من « بدري »
چون اهتزاز روح بيابان بود .
***
ديدم كه خواهرم
در انزواي خلوت شبهاي خود گريست .
دستش زلال اشك و روانش را
پنهان سترد و
- ساكت زيست

خواندم :
« خواهر، حكايت من را،
« شبهاي بي ستاره تلاوت كن .
« بگذار باغ
- بي خبر از من،
« در بستر حريري روياي سبز رنگ،
بيارامد .
***
در شهرهاي كوچك،
چه باغهاي بزرگي،
چه سروهاي بلندي،
چه روحهاي ساده و معصومي ست .
« خواهر، حكايت من را،
« با آب جاري زاينده رود بايد گفت .​

​