نه، نه، نه اين هزار مرتبه گفتم : - نه ديگر توان نمانده، - توانايي، در بند بند من از تاب رفته است . شب با تمام وحشت خود خواب رفته است و در تمام اين شب تاريك، تاريك، چون تفاهم من، - با تو ! انسان، افسانه مكرر اندوه و رنج را تكرار مي كند . گفتي : « اميد ها ست، « در نااميد بودن من؛ - اما، اين ابر تيره را نم باران نبود و نيست اين ابر تيره را سر باريدن . انسان به جاي آب، هرم سراب سوخته مي نوشد . گلهاي نو شكفته، اين لاله هاي سرخ، گل نيست ؛ - خون رسته ز خاك است . *** باور كن اعتماد. از قلبهاي كال بار رحيل بسته و مهرباني ما را، خشم و تنفر افزون، از ياد برده است . باور نمي كني ؟ كه حس پاك عاطفه در سينه مرده است . ديگر تبار تيره انسان براي زيست محتاج قصه هاي دروغين خويش نيست . ما ذهن پاك كودك معصوم را با قصه هاي جن و پري و قصرهاي نور آلوده مي كنيم . ***** آيا هنوز هم، دلبسته كالسكه زريني ؟ آيا هنوز هم، در خواب ناز، قصرهاي طلايي را - مي بيني ؟ ديگرزمان، زمانه مجنون نيست فرهاد، در بيستون مراد نمي جويد ، زيرا بر آستانه خسرو، بي تيشه اي به دست كنون سر سپرده است . در تلخي تداوم و تكرار لحظه ها، آن شور عشق - عشق به شيرين را، از ياد برده است . تنهاست گرد باد بيابان، تنهاست . و آهوان دشت، پاكان تشنگان محبت - چه سالهاست ديگر سراغ مجنون، - آن دلشكسته عاشق محزون رام را - از باد و از درخت نمي گيرند زيرا كه خاك خيمه ابن سلام را خادم ترين و عبدترين خادم - مجنون دلشكسته محزون است . در عصر تضاد، عصر شگفتي - ليلي - دلاله محبت مجنون است !! ***** اي دست من به تيشه توسل جو، تا داستان كهنه فرهاد را، از خاطرات خفته برانگيزي . اي اشتياق مرگ در من طلوع كن . من اختتام قصه مجنون رام را اعلام مي كنم .
