(( اي تشنه كام، (( پيوسته در تلاش چه هستي ؟ - نام ! ديگر زمين محبت خود را، از نسل ما، سلاله پاكان گرفته است . مردي كه رستگاري خود را، با روزه هاي صُمت در طول ساليان به رياضت مي ساخت با من به يك پياله مي، هفتاد سال طاعت خود را باخت . وقتي كه سخت سخره گرفتند پاكبازان را، من مثل بر كشيده حصاري، بر پاي ايستادم و خواندم، ساده ترين ترانه پاكي را . امشب، اميد يك پياله محبت كن . من، از نسل، از سلاله پاكانم من عاشق قديمي ايرانم . اي كاش انفجار فرجام اگر چه تلخ ما مؤمنان ساحت نوميدي؛ نوميد و بي شهامت؛ حتي شهامتي نه، - كه نوشيم شوكران؛ در برزخ زمين، آونگ لحظه هاي زمانيم . اينجا كه مرز، مرز گزينش بود؛ آيا كسي، فرمان انهدام مرا - مي خواند ؟! فرياد مي زنم، - نه صدايي بر من نه پاسخي، نه پيامي . ترديد بود و، - من - اين تلخوش شرنگ شماتت را - قطره قطره باري به جام كردم و نوشيدم ديدم كه مي جوند ديوار اعتماد مراموريانه ها . اينك من آن عمارت از پاي بست ويرانم . آيا دوباره باز نخواهي گشت ؟ نمي دانم !
