با سروهاي سبز جوان در شهر، از روز پيش وعده ديدار داشتم . ديوانگي ست ! - نيست ؟! اينك تو نيستي كه ببيني، با هر جوانه خنجر فريادي ست . افسوس، خاموش گشته در من، آن پر شكوه شعله خشم ستاره سوز اي خوبتر بيا، اين شعله نهفته به دهليز سينه را، چون آتش مقدس زردشت بر فروز . اي خوبتر بيا، كه محنت برادر من، - غرق در الم - كوهي ست بر دلم . *** گفتي كه : (( آفتاب طلوعي دوباره خواهد كرد . اينك اميد من، تو بگو آفتاب كو؟ در خلوت شبانه اين شهر مرده وار هشدار، گام به آهستگي گذار اينجا طنين گام تو آغاز دشمني ست . يك دست با تو، نه يك دوست با تو نيست *** ديدم اميد من، برخاست، خشمناك، خنديد، خنديد و خيل خوف، در خلوت شبانه من موج مي گرفت، با هق هق گريستن من ديدم طنين خنده اواوج مي گرفت . افروخت مشعلي، شب را به نور شعله منورساخت . و پشت پلك پنجره ها فرياد بر كشيد : (( اي خواب رفتگان (( از پشت پلكتان بتكانيد؛ (( گرد قرون مانده به مژگان را . فرياد كرد و گفت : (( اي چشمهايتان، (( خورشيد زندگي؛ (( خورشيد از سراچه چشم شما شكفت . - اما، يك پنجره گشوده نشد . يك پلك چشم نيز . و راه، راهي نه جز ادامه اندوه . و خيل خواب خستگي و رخوت افتاده روي پلك كسان چون كوه
