اي قامت بلند مقدس، تنديس جاودان، اي مرمر سپيد؛ اي پاكي مجرد پنهان، در انجماد سنگ؛ من عابدانه در دل محراب سرد شب، بدرود با خداي كهن گفتم . هرگز كسي نگفته سپاس تو، اين گونه صادقانه كه من گفتم . ديگر مرا، با اين عذاب دوزخيت - مگذار مهر سكوت را، زين سنگواره لب سرد ساكتت - بردار از اين نگاه سرد، با چشمهاي سنگي تو. دلگير مي شوم . اي آفريده من، آري، تو جاودانه جواني، من پير مي شوم . در اين شبان تيره و تار اينك، اي مرمر بلند سپيد، تنديس دستپرور من، پرداختم تو را . با اين شگرف تيشه انديشه، در طول ساليان ، - كه چه بر من رفت - با واژه هاي ناب در معبد خيالي خود ساختم تو را . اما، اي آفريده من ! - نه ، اي خود تو آفريده مرا، - اينك، با من چه مي كني ؟!
