اي قامت بلند اي از درخت افرا گردنفرازتر از سرو سر بلند بسي پاكبازتر اي آفتاب تابان از نور آفتاب بسي دلنوازتر اي پاك تر از برفهاي قله الوند، تو مهربانتر از، لطف نسيم ساكت شيرازي درسينه خيز دشت دماوند و دست تو، دست ظريف تو، گلهاي باغ را زيور گرفته ست و شعرهاي من، - اين بركه زلال - تصوير پر شكوه تو را، در بر گرفته است . من كاشف اصالت زيبايي توام . مفتون روح پاك و فريبايي توام . *** تو، با نوشخند مهر، با واژه محبت، فرسوده جان محتضرم را ز بند درد آزاد مي كني . و با نوازشت، اين خشكزار خاطره ام را، آباد مي كني . با سدي از سكوت، در من رساترين تلاطم ساكن را. بنياد مي كني . با اين سكوت سخت هراس انگيز، بيداد مي كني . محبوب من بيا، تا اشتياق بانگ تو درجان خسته ام، شور و نشاط عشق بر انگيزد . من غرق مستي ام از تابش وجود تو در جام جان چنين، سرشار هستي ام . من بازتاب صولت زيبايي توام آيينه شكوه دلارايي توام افسوس ! آيا هنوز هم گلهاي كاكتوس پشت دريچه هاي اتاق تست ؟ [ آه، [اي روزهاي خاطره، اي كاكتوسها ! آيا هنوز هم، ديوار كوچه آن خانه از اشك هاي هر شبه من، نمناك مانده است ؟ آيا هنوز هم، اميد من به معجزه خاك مانده است ؟ افسوس ! گلهاي كاكتوس
