ام را برافكن، و بتاب، كه خرمن تيرگي اينجاست بشتاب، درها را بشكن، وهم را دو نيمه كن، كه منم هسته اين بار سياه . اندوه مرا بچين، كه رسيده است . ديري است، كه خويش را رنجانده ايم، و روزن آشتي بسته است . مرا بدان سو بر، به صخره برترمن رسان، كه جدا مانده ام . به سر چشمه « ناب » هايم بردي، نگين آرامش گم كردم، و گريه سر دادم . فرسوده راهم، چادري كوميان شعله و باد، دور از همهمه خوابستان ؟ و مبادا ترس آشفته شود، كه آبشخور جاندار من است . و مبادا غم فرو ريزد، كه بلند آسمانه زيباي من سات . صدا بزن، تا هستي بپا خيزد، گل رنگ بازد، پرنده هواي فراموشي كند. ترا ديدم، از تنگناي زمان جستم. ترا ديدم، شور عدم در من گرفت . و بينديش، كه سودايي مرگم. كنار تو زنبق سيرابم. دوست من، هستي ترس انگيز است. به صخره من ريز، مرا در خود بساي، كه پوشيده از خزه نامم . بروي، كه تري تو، چهره خواب اندود مرا خوش است. غوغاي چشم و ستاره، فرو نشست، بمان، تا شنوده آسمان ها شويم بدرآ، بي خدايي مرا بيا گن، محراب بي آغازم شو نزديك آي، تا من سراسر « من » شوم
