انجير كهن سر زندگي اش را مي گسترد. زمين باران را صدا مي زند. گردش ماهي آب را مي شيارد. باد مي گذرد. چلچله مي چرخد. و نگاه من گم مي شود. ماهي زنجيري آب است، و من زنجيري رنج. نگاهت خاك شدني، لبخندت پلاسيدني است. سايه را بر تو فرو افكنده ام، تا بت من شوي. نزديك تو مي آيم ، بوي بيابان مي شنوم: به تو مي رسم، تنها مي شوم. كنار تو تنهاتر شده ام. از تو تا اوج تو، زندگي من گسترده است. از من تا من، تو گسترده اي. با تو برخوردم، به راز پرستش پيوستم. از تو براه افتادم، به جلوه رنج رسيدم. و با اين همه اي شفاف! و با اين همه اي شگرف! مرا راهي از تو بدر نيست. زمين باران را صدا مي زند، من ترا. پيكرت را زنجيري دستانم مي سازم، تا زمان را زنداني كنم. باد مي دود، و خاكستر تلاشم را مي برد. چلچله مي چرخد. گردش ماهي آب را مي شيارد. فواره مي جهد: لحظه من پر مي شود.
