كنار مشتي خاك در دور دست خودم، تنها، نشسته ام نوسان ها خاك شد و خاك ها از ميان انگشتانم لغزيد و فرو ريخت . شبيه هيچ شده اي ! چهره ات را به سردي خاك بسپار. اوج خودم را گم كرده ام . مي ترسم، از لحظه بعد، و از اين پنجره اي كه به روي احساسم گشوده شد . برگي روي فراموشي دستم افتاد : برگ اقاقيا ! بوي ترانه اي گمشده مي دهد، بوي لالايي كه روي چهره مادرم نوسان ميكند. از پنجره غروب را به ديوار كودكي ام تماشا مي كنم . بيهوده بود، بيهوده بود . اين ديوار، روي درهاي باغ سبز فرو ريخت . زنجير طلايي بازي ها، و دريچه قصه ها، زير اين آوار رفت . آن طرف، سياهي من پيداست: روي بام گنبدي كاهگلي ايستاده ام، شبيه غمي . و نگاهم را در بخار غروب ريخته ام . روي اين پله ها غمي، تنها نشست . در اين دهليز ها، انتظاري سرگراداني بود « من » ديرين روي اين شبكه هاي سبز سفالي خاموش شد در سايه آفتاب اين درخت اقاقيا، گرفتن خورشيد را در ترسي شيرين تماشا مي كرد . خورشيد، در پنجره مي سوزد . پنجره لبريز برگي شد با برگي لغزيدم پيوند رشته ها با من نيست . من هواي خودم را مي نوشم و در دور دست خودم، تنها، نشسته ام انگشتم خاك ها را زير و رو مي كند و تصويرها را بهم مي پاشد، مي لغزد، خوابش مي برد. تصويري مي كشد، تصّوير سبز: شاخه ها، برگها. روي باغ هاي روشن پرواز مي كنم . چشمانم لبريز علف ها مي شوند و تپش هايم با شاخ و برگها مي آميزد . مي پرم، مي پرم روي دشت دور افتاده آفتاب، بالهام را مي سوزاند، و من در نفرت بيداري به خاك مي افتم كسي روي خاكستر بال هايم راه مي رود . دستي روي پيشاني ام كشيده شد، من سايه شدم: « شاسوسا »، تو هستي ؟ دير كردي: از لالايي كودكي،تا خيرگي اين آفتاب، انتظار ترا داشتم . در شب سبز شبكه ها صدايت زدم، در سحر رودخانه، در آفتاب مرمرها . و در اين عطش تاريكي صدايت مي زنم: « شاسوسا » ! اين دشت آفتابي را شب كن تامن،گمشده را پيدا كنم، و در جا پاي خودم خاموش شوم . « شاسوسا»، وزش سياه و برهنه ! خاك زدگي ام را فرا گير. لب هايش از سكوت بود. انگشتش به هيچ سو لغزيد . ناگهان، طرح چهره اش از هم پاشيد، و غبارش را باد برد. روي علف هاي اشك آلود براه افتادم . خوابي را ميان اين علف ها گم كرده ام . دست هايم پر از بيهودگي جست و جوهاست . « من » ديرين، تنها، در اين دشت ها پرسه مي زد هنگامي كه مرد رؤياي شبكه ها و بوي اقاقيا ميان انگشتانش بود روي غمي راه افتادم . بر شبي نزديكم، سياهي من پيداست: در شب « آن روزها » فانوس گرفته ام . درخت اقاقيا در روشني فانوس ايستاده . برگهايش خوابيده اند، شبيه لالايي شده اند . مادرم را مي شنوم . خورشيد، با پنجره آميخته . زمزمه مادرم به آهنگ جنبش برگهاست . گهواره اي نوسان مي كند . پشت اين ديوار، كتيبه اي مي تراشند . مي شنوي ؟ ميان دو لحظه پوچ، درآمد و رفتم . انگار دري به سردي خاك باز كردم: گورستان به زندگي ام تابيد . بازي هاي كودكي ام،روي اين سنگهاي سياه پلاسيدند . سنگها را مي شنوم؛ ابديت غم كنار قبر، انتظار چه بيهوده است . « شاسوسا »، شبيه تاريك من ! به آفتاب آلوده ام . تاريكم گم، تاريك تاريك، شب اندامت را در من ريز . دستم را ببين: راه زندگيم در تو خاموش مي شود . راهي در تهي، سفري به تاريكي: صداي زنگ قافله را مي شنوي ؟ با مشتي كابوس هم سفري شده ام . راه از شب آغاز شد، به آفتاب رسيد، و اكنون از مرز تاريكي مي گذرد قافله از رودي كم ژرفا گذشت . سپيده دم روي موها ريخت . چهره اي در آب نقره گون به مرگ مي خندد: « شاسوسا »! « شاسوسا »! در مه تصويرها، قبر ها نفس مي كشند . لبخند « شاسوسا »! « شاسوسا »! و انگشتش جاي گمشده اي را نشان مي دهد: كتيبه اي! سنگ نوسان مي كند . گل هاي اقاقيا در لالايي مادرم مي شكفد: ابديت در شاخه هاست . كنار مشتي خاك در دور دست خودم، تنها، نشسته ام . برگها روي احساسم مي لغزند .
