سایه تر شده ام

از شب ريشه سرچشمه گرفتم، و به گرداب آفتاب ريختم
بي پروا بودم: دريچه ام را به سنگ گشودم .
مغاك جنبش را زيستم .
هشياري ام شب را نشكافت، روشني ام روشن نكرد:
من ترا زيستم، شبتاب دور دست !
رها كردم، تا ريزش نور، شب را بر رفتارم بلغزاند .
بيداري ام سر بسته ماند: من خوابگرد راه تماشا بودم .
و هميشه كسي از باغ آمد، و مرا نو بر وحشت هديه كرد .
و هميشه خوشه چيني از راهم گذشت، و كنار من خوشه
راز از دستش لغزيد .
و هميشه من ماندم و تاريك بزرگ، من ماندم و همهمه
آفتاب .
و از سفر آفتاب، سرشار از تاريكي نور آمده ام:
سايه تر شده ام:
و سايه وار بر لب روشني ايستاده ام .
شب ميشكافد، لبخند ميشكفد، زمين بيدار مي شود .
صبح از سفال آسمان مي تراود
و شاخه شبانه انديشه من بر پرتگاه زمان خم مي شود .​