در هواي دوگانگي، تازگي چهره ها پژمرد بيائيد از سايه - روشن برويم بر لب شبنم بايستيم، در برگ فرود آييم . و اگر جا پايي ديديم، مسافر كهن را از پي برويم . برگرديم، و نهراسيم، در ايوان آن روزگاران، نوشابه جادو سر كشيم . شب بوي ترانه ببوييم، چهره خود گم كنيم . از روزن آن سوها بنگريم، در به نوازش خطر بگشاييم . خود روي دلهره پرپر كنيم . نياويزيم، نه به بند گريز، نه به دامان پناه . نشتابيم، نه به سوي روشن نزديك، نه به سمت مبهم دور . عطش را بنشانيم، و به خورشيد اشاره كنيم . مانديم در برابر هيچ، خم شديم در برابر هيچ، پس نماز مادر را نشكنيم . برخيزيم، و دعا كنيم: لب ما شيار عطر خاموشي باد! نزديك ما شب بي دردي است، دوري كنيم . كنار ما ريشه بي شوري است، بر كنيم . و نلرزيم، پا در لجن نهيم، مرداب را به تپش درآرييم . آتش را بشوئيم، ني زار همهمه را خاكستر كنيم . قطره را بشوئيم، دريا را در نوسان آييم . و اين نسيم، بوزيم و جاودان بوزيم و اين خزنده، خم شويم، و بينا خم شويم و اين گودال، فرود آئيم و بي پروا فرود آئيم . بر خود خيمه زنيم، سايبان آرامش مائيم ما وزش صخره ايم، ما صخره و زنده ايم ما شب گاميم، ما گام شبانه ايم پرواز و چشم به راه پرنده ايم تراوش آبيم و در انتظار سبوئيم در ميوه چيني بي گاه، رؤيا را نارس چيدند، و ترديد از رسيدگي پوسيد بيائيد از شوره زار خوب و بد برويم چون جويبار، آئينه روان باشيم: به درخت، درخت را پاسخ دهيم و دو كران خود را هر لحظه بيافرينيم، هر لحظه رها سازيم برويم، برويم و بيكراني را زمزمه كنيم .
