در شب ترديد من، برگ نگاه ! مي روي با موج خاموشي كجا ؟ ريشه ام از هوشياري خورده آب: من كجا، خاك فراموشي كجا . *** دور بود از سبزه زار رنگ ها زورق بستر فراز موج خواب . پرتويي آيينه را لبريز كرد: طرح من آلوده شد با آفتاب . *** اندهي خم شد فراز شط نور: چشم من در آب مي بيند مرا. سايه ترسي به ره لغزيد و رفت . جويباري خواب مي بيند مرا . *** در نسيم لغزشي رفتن به راه، راه، نقش پاي من از ياد برد . سرگذشت من به لب ها ره نيافت: ريگ باد آورده اي را باد برد.
