مي تازي، همزاد عصيان! به شكار ستاره ها رهسپاري، دستانت از درخشش تير و كمان سرشار. اينجا كه من هستم آسمان، خوشه كهكشان مي آويزد، كو چشمي آرزومند؟ *** با ترس و شيفتگي، در بركه فيروزه گون، گل هاي سپيد مي كني و هر آن، به مار سياهي مي نگري، گلچين بي تاب! و اينجا - افسانه نمي گويم - نيش مار، نوشابه گل ازمغان آورد. *** بيداري ات را جادو مي زند، سيب باغ ترا پنجه ديوي مي ربايد. و - قصه نمي پردازم - در باغستان من، شاخه بارور خم مي شود، بي نيازي دست ها پاسخ مي دهد. در بيشه تو، آهو سر مي كشد، به صدايي مي رمد. *** در جنگل من، از درندگي نام و نشان نيست. در سايه - آفتاب ديارت، قصه « خير و شر » مي شنوي. من شكفتن ها را مي شنوم. و جويبار از آن سوي زمان مي گذرد. *** تو در راهي. من رسيده ام. *** اندوهي در چشمانت نشست، رهرو نازك دل! ميان ما راه درازي نيست: لرزش يك برگ.
