گياه تلخ افسوني! شوكران بنفش خورشيد را در جام سپيد بيابان ها لحظه لحظه نوشيدم و در آيينه نفس كشنده سراب تصوير ترا در هر گام زنده تر يافتم. در چشمانم چه تابش ها كه نريخت! و در رگ هايم چه عطش ها كه نشكفت! آمدم تا ترا بويم، و تو زهر دوزخي ات را با نفسم آميختي به پاس اين همه راهي كه آمدم. *** غبار نيلي شب ها را هم مي گرفت و غريو ريگ روان خوابم مي ربود. چه رؤياها كه پاره نشد! و چه نزديك ها كه دور نرفت! و من بر رشته صدايي ره سپردم كه پايانش در تو بود. آمدم تا ترا بويم، و تو زهر دوزخي ات را با نفسم آميختي به پاس اين همه راهي كه آمدم. *** ديار من آن سوي بيابان هاست. يادگارش در آغاز سفر همراهم بود. هنگامي كه چشمش بر نخستين پرده بنفش نيمروز افتاد از وحشت غبار شد و من تنها شدم. چشمك افق ها چه فريب ها كه به نگاهم نياويخت! و انگشت شهاب ها چه بيراهه ها كه نشانم نداد! آمدم تا تو را بويم، وتو : گياه تلخ افسوني! به پاس اين همه راهي كه آمدم زهر دوزخي ات را با نفسم آميختي، به پاس اين همه راهي كه آمدم.
