در باغي رها شده بودم. نوري بيرنگ و سبك بر من وزيد . آيا من خود بدين باغ آمده بودم و يا باغ اطراف مرا پر كرده بود ؟ هواي باغ از من مي گذشت و شاخ و برگش در وجودم مي لغزيد. آيا اين باغ سايه روحي نبود كه لحظه اي بر مرداب زندگي خم شده بود ؟ ناگهان صدايي باغ را در خود جا داد . صدايي كه به هيچ شباهت داشت . گويي عطر خودش را در آيينه تماشا مي كرد . هميشه از روزنه اي ناپيدا اين صدا در تاريكي زندگي ام رها شده بود. سرچشمه صدا گم بود : من ناگاه آمده بودم . خستگي در من نبود : راهي پيموده نشد . آيا پيش از اين زندگي ام فضايي ديگر داشت ؟ *** ناگهان رنگي دميد : پيكري روي علف ها افتاده بود . انساني كه شباهت دوري با خود داشت . باغ در ته چشمانش بود و جا پاي صدا همراه تپش هايش . وجودش بيخبري شفافم را آشفته بود . وزشي برخاست دريچه اي بر خيرگي ام گشود : روشني تندي به باغ آمد . باغ مي پژمرد و من به درون دريچه رها مي شدم .
