سايه دراز لنگر ساعت روي بيابان بي پايان در نوسان بود مي آمد، مي رفت . مي آمد، مي رفت . و من روي شن هاي روشن بيابان تصوير خواب كوتاهم را مي كشيدم، خوابي كه گرمي دوزخ را نوشيده بود و در هوايش زندگي ام آب شد . خوابي كه چون پايان يافت من به پايان خودم رسيدم . من تصوير خوابم را مي كشيدم و چشمانم نوسان لنگر ساعت را در بهشت خودش گم كرده بود. چگونه مي شد در رگهاي بي فضاي اين تصوير همه سرگرمي خواب دوشين را ريخت ؟ چيزي گم شده بود . روي خودم خم شدم : حفره اي در هستي من دهان گشود . *** سايه دراز لنگر ساعت روي بيابان بي پايان در نوسان بود و من كنار تصوير زنده خوابم بودم، تصويري كه رگ هايش در ابديت مي تپيد و ريشه نگاهم در تار و پودش مي سوخت . اين بار هنگامي كه سايه لنگر ساعت از روي تصوير جان گرفته من گذشت بر شن هاي روشن بيابان چيزي نبود . فرياد زدم: تصوير بازده ! و صدايم چون مشتي غبار فرو نشست *** سايه دراز لنگر ساعت روي بيابان بي پايان در نوسان بود: ميآمد، مي رفت . ميآمد، مي رفت . و نگاه انساني به دنبالش مي دويد .
