در اين اتاق تهي پيكر انسان مه آلود! نگاهت به حلقه كدام در آويخته ؟ *** درها بسته و كليدشان در تاريكي دور شد . نسيم از ديوارها مي تراود: گل هاي قالي مي لرزد . ابرها در افق رنگارنگ پرده پر مي زنند . باران ستاره اتاقت را پر كرد و تو در تاريكي گم شده اي انسان مه آلود ! *** پاها صندلي كهنه ات در پاشويه فرو رفته . درخت بيد از خاك بسترت روييده و خود را در حوض كاشي مي جويد . تصويري به شاخه بيد آويخته: كودكي كه چشمانش خاموشي ترا دارد، گوي ترا مي نگرد و تو از ميان هزاران نقش تهي گويي مرا مي نگري انسان مه آلود ! *** ترا در همه شبهاي تنهايي توي همه شيشه ها ديده ام مادر مرا مي ترساند لولو پشت شيشه هاست و من توي شيشه ها ترا مي ديدم لولوي سرگردان ! پيش آ بيا در سايه هامان بخزيم درها بسته و كليدشان در تاريكي دور شد بگذار پنجره را به رويت بگشايم *** انسان مه آلود از روي حوض كاشي گذشت و گريان سويم پريد شب پنجره شكست و فرو ريخت: لولوي شيشه ها شيشه عمرش شكسته بود .
