مرداب اتاقم كدر شده بود و من زمزمه خون را در رگهايم مي شنيدم . زندگي ام در تاريكي ژرفي مي گذشت . اين تاريكي، طرح وجودم را روشن مي كرد . *** در باز شد و او با فانوسش به درون وزيد . زيبايي رها شده اي بود . و من ديده براهش بودم: رؤياي بي شكل زندگي ام بود . عطري در چشمم زمزمه كرد . رگ هايم از تپش افتاد . همه رشته هايي كه مرا به من نشان مي داد در شعله فانوسش سوخت: زمان در من نمي گذشت . شور برهنه اي بودم . *** او فانوسش را به فضا آويخت . مرا در روشن ها مي جست . تاروپود اتاقم را پيمود و به من راه نيافت نسيمي شعله فانوس را نوشيد وزشي مي گذشت و من در طرحي جا مي گرفتم . در تاريكي ژرف اتاقم پيدا مي شدم پيدا، براي كه ؟ اوديگر نبود . آيا با روح تاريك اتاق آميخت ؟ عطري در گرمي رگهايم جابجا مي شد حس كردم با هستي گمشده اش مرا مي نگرد و من چه بيهوده مكان را مي كاوم آني گم شده بود .
