سكوت، بند گسسته است. كنار دره، درخت شكوه پيكر بيدي. در آسمان شفق رنگ عبور ابر سپيدي. *** نسيم در رگ هر برگ مي دود خاموش. نشسته در پس هر صخره وحشتي به كمين. كشيده از پس يك سنگ سوسماري سر. ز خوف جنبش پيكر. به راه مي نگرد سرد، خشك، غمين. *** چو مار روي تن كوه مي خزد راهي، به راه، رهگذري. خيال دره و تنهايي دوانده در رگ او ترس. كشيده چشم به هر گوشه نقش چشمه وهم: ز هر شكاف تن كوه خزيده بيرون ماري. به خشم از پس هر سنگ كشيده خنجر خاري. *** غروب پر زده از كوه. به چشم گم شده تصوير راه و راهگذر. غمي بزرگ، پر از وهم به صخره سار نشسته است. درون دره تاريك سكوت بند گسسته است.
