فرسود پاي خود را چشمم به راه دور تا حرف من پذيرد آخر كه : زندگي رنگ خيال بر رخ تصوير خواب بود. *** دل را به رنج هجر سپردم، ولي چه سود، پايان شام شكوه ام صبح عتاب بود. *** چشمم نخورد آب از اين عمر پر شكست: اين خانه را تمامي روي آب بود. *** پايم خليده خار بيابان. جز با گلوي خشك نكوبيده ام به راه. ليكن كسي، ز راه مددكاري، دستم اگر گرفت، فريب سراب بود. *** خوب زمانه رنگ دوامي به خود نديد: كندي نهفته داشت شب رنج من به دل، اما به كار روز نشاطم شتاب بود. *** آبادي ام ملول شد از صحبت زوال. بانگ سرور در دلم افسرد، كز نخست تصوير جغد زيب تن اين خراب بود.
