از هجوم نغمه اي بشكافت گور مغز من امشب: مرده اي را جان به رگ ها ريخت، پا شد از جا در ميان سايه و روشن، بانگ زد بر من: مرا پنداشتي مرده و به خاك روزهاي رفته بسپرده ؟ ليك پندار تو بيهوده است: پيكر من مرگ را از خويش مي راند . سرگذشت من به زهر لحظه هاي تلخ آلوده است . من به هر فرصت كه يابم بر تو مي تازم . شادي ات را با عذاب آلوده مي سازم . با خيالت مي دهد پيوند تصويري كه قرارت را كند در رنگ خود نابود . درد را با لذت آميزد، در تپش هايت فرو ريزد . نقش هاي رفته را باز آورد با خود غبار آلود . *** مرده لب بر بسته بود . چشم مي لغزيد بر يك طرح شوم . مي تراويد از تن من درد . نغمه مي آورد بر مغزم هجوم .
