دل به هجران تو عُمری است شکیباست ولی

شب به هم درشکند زلف چلیپایی را
صبحدم سر دهد انفاس مسیحایی را

گر از آن طور تجلّی به چراغی برسی
موسی دل طلب و سینه ی سینایی را

گر به آیینه ی سیماب سحر رشک بری
اشگ سیمین طلبی ، آینه سیمایی را

رنگ رﺅیا زده ام بر افق دیده و دل
تا تماشا کنم آن شاهد رﺅیایی را

ناشناسی و چنین شیفته ام ساخته ای
وای اگر باز کُنی روی شناسایی را

از نسیم سحر آموختم و شعله ی شمع
رسم شوریدگی و شیوه ی شیدایی را

پوست تختی و سبویی و کتابی ، شمعی
پر کُند چاله ی درویشی و دارایی را

جان چه باشد که به بازار تو آرد عشاق
قیمت ارزان نکنی ، گوهر زیبایی را

نیش و نوش است جهان خوش به هم انداخته اند
لذّت عاشقی و ذلّت رسوایی را

در دماغ من شوریده چه سودا انگیخت
آنکه با زُلف تو آموخت سمن سایی را

سرو خواهد که به بالای تو ماند مسکین
کاین همه مشق کُند شوخی و رعنایی را

طوطیم گویی از آن قند لب آموخت سخن
که به دل آب کُند شکّر گویایی را

دل به هجران تو عُمری است شکیباست ولی
بار پیری شکند پُشت شکیبایی را

گوهر عشق توٲم حوصله دریا خواهد
گوهری خواهمت این حوصله دریایی را

ساز مرغ سحرم درس ارسطویی بود
حکمت آموختی این طفل الفبایی را

شب به مهتاب رُخت بلبل و پروانه و گُل
شمع بزم چمنند انجمن آرایی را

صبح سر می کشد از پُشت درختان خورشید
تا تماشا کند این بزم تماشایی را

جمع کُن لشگر توفیق که تسخیر کُنی
شهریارا قُرْق عُزلت و تنهایی را